Categorie: Marouscha van de Groep

Honger in het Westen

Een ieder heeft recht op een levensstandaard, die hoog genoeg is voor de gezondheid en het welzijn van zichzelf en zijn gezin, waaronder inbegrepen voeding, kleding, huisvesting en geneeskundige verzorging en de noodzakelijke sociale diensten, alsmede het recht op voorziening in geval van werkloosheid, ziekte, invaliditeit, overlijden van de echtgenoot, ouderdom of een ander gemis aan bestaansmiddelen, ontstaan ten gevolge van omstandigheden onafhankelijk van zijn wil.
Moeder en kind hebben recht op bijzondere zorg en bijstand. Alle kinderen, al dan niet wettig, zullen dezelfde sociale bescherming genieten.
– Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, artikel 25.

 De Verenigde Staten vs. Nederland: de verschillen en de overeenkomsten

Red nose day in New York

„Kinderen in Afrika zouden er een moord voor doen”. Een uitspraak dat menig Nederlands snotaap gehoord heeft in zijn/haar prille leven. Snotaap? Misschien ook niet. Misschien ligt het probleem dat we zo verwend zijn wel bij het feit dat we onwetend zijn. Ja, we snappen dat kinderen in Afrika graag dat bord spinazie hadden gehad „stuur het dan naar ze op”, maar nee, velen van ons weten niet dat het niet enkel een derdewereldland probleem is. Dat in het Rijke westen ook met honger geleefd wordt, dat onder andere de Verenigde Staten, maar ook Nederland niet behoed is voor die problematiek.

Te beginnen met de eerste. De ‘United States of America’, de ‘greatest country in the world’, met ‘billions and billions of dollars’, om het maar even te verwoorden zoals huidig president Donald Trump dat doet, heeft 43,1 miljoen mensen die in armoede leven, ruim 15 miljoen daarvan zijn niet zeker van een warme maaltijd.* Eén organisatie die daar iets aan doet is Rescuing Leftover Cuisine.

Ook in Nederland zijn er organisaties, zowel gesubsidieerd vanuit de overheid als niet, die honger tegen proberen te gaan. Denk aan de soepbussen van het Leger des Heils en de voedselbanken. Zo zijn zowel de Verenigde Staten als Nederland bereid om iets aan het probleem te doen. Een belangrijke overeenkomst.

 

Bonno met de nieuwe, digitale collectebus
Brood sorteren bij het Leger des Heils in Zwolle

Wat mij vooral verbaasde, was dat ene grote verschil: de collectebus. In Noord-Amerika is het not done om langs de deuren te gaan en geld te vragen. In Nederland is het traditie. Zo waren de collecte opbrengsten in Nederland vorig jaar goed voor ruim 43 miljoen euro. Anouk Smith van de Stichting Collecteplan vertelde in de Gelderlander dat de collectant nog altijd gewaardeerd wordt. „Dat heeft vooral te maken met de laagdrempeligheid en de vrijblijvendheid van deze manier van inzamelen. Het is een Hollandse traditie; het is vrij uniek in de wereld dat collectanten zo de huizen afgaan.”

De problematiek achter het recht op voedsel & voedselverspilling

Als je überhaupt niet genoeg geld hebt om voor eten  te zorgen, denk je er met dat kleine beetje geld wat je wel hebt, zeker niet aan waar je voedsel vandaan komt. Maar ook als we ruim genoeg geld hebben voor eten vergeten we nog weleens verder te kijken dan onze neus lang is. Heb je weleens gehoord van voedsel soevereiniteit? Had ik ook niet. En dat is nogal problematisch. Marina de Boer, auteur en well-being activist, legt het uit.

We hebben hier wel degelijk dus met een probleem te maken. Een probleem dat verder gaat dan ‘jouw zaadje, mijn zaadje’. Een probleem dat ook effect heeft op de mensenrechten. Neem dit voorbeeld van India.

Wil je nou weten wat jij als consument kan doen? Marina geeft een aantal tips.

 

*Hunger in America: 2016 United States Hunger and Poverty Facts