Category: Fleur van Luijk

Persoonlijk statuut Fleur van Luijk

Ik heb altijd al veel belangstelling gehad voor wat mensen beweegt en waarom. Journalistiek is daarom de perfecte uitlaatklep, het geeft me de mogelijkheid om naar bijzondere verhalen te luisteren en die op een bepaalde manier te vertalen naar lezers, luisteraars en kijkers.

De wereld van de media is onwijs interessant. Je komt er dingen te weten, kunt gebeurtenissen tegen elkaar afwegen en de ene keer heel diep op een onderwerp ingaan, terwijl je het de andere keer liever oppervlakkig houdt. Maar ook is de media soms eenduidig en moet ook de andere kant van een verhaal gehoord worden. Dat is waar ik nieuwsgierig naar ben, de kant niet nog vertelt moet worden.

 

Hoewel het niet makkelijk is om objectief te blijven, de journalistiek blijft mensenwerk, sta ik ervoor om zo min mogelijk mijn eigen mening door te laten schemeren in het werk dat ik maak (mits het een opiniestuk is). Dit zodat er gelegenheid is voor het publiek hun eigen mening te vormen over een gebeurtenis of situatie. Daarbij vind ik het vanzelfsprekend belangrijk om hoor en wederhoor toe te passen.
Mijn lezers hebben het recht mij hierop aan te spreken als dit niet gebeurd. Bij opiniestukken zal ik altijd duidelijk maken dat het alleen mijn eigen visie is. Die mening wil ik niet verplichten aan anderen, enkel meegeven.
Ik zal mij altijd kenbaar maken als journalist aan (potentiële) bronnen, en nooit ongewild over iemand iets publiceren. Als ik met potentiële bronnen een gesprek aanga, zullen zij op de hoogte zijn dat zij geciteerd kunnen worden. Commentaar en feedback op mijn journalistieke producties vind ik erg belangrijk, daar zal dan ook altijd gelegenheid voor zijn. De kritiek neem ik erg serieus en zal ik in acht nemen bij toekomstige producties, of een rectificatie.

 

Mijn bronnen worden nooit betaald voor hun bijdrage aan producties, dat vind ik absoluut niet gepast.
Ik ben geïnteresseerd in de audiovisuele journalistiek, en heb een passie voor films, tv en radio. Daarnaast blijf ik ook graag stukken schrijven. Producties kunnen dus in alle soorten en maten verschijnen. Hoewel het ‘snelle’ nieuws ontzettend belangrijk is om goed op de hoogte te blijven van wat er gebeurt in de wereld, lees en maak ik ook erg graag andere verhalen. Verhalen die meer diepgang bieden en vertellen wat er op de achtergrond gebeurt. Hierbij neem ik als voorbeeld het platform De Correspondent, een erg mooi voorbeeld van verduidelijking bij kwesties en verhalen die goed in elkaar zitten en die ik zelf ook graag lees. Maar ook Joris Luyendijk is een voorbeeld, die voor zijn verhalen over de financiële wereld heel goed dingen opheldert en begrijpelijk maakt voor de leek.

Dans je weg naar integratie

“Kun je identiteit en eigenheid verwerken in dans?”, is de vraag die Alida Dors zichzelf stelt. De hiphopchoreografe organiseerde op 3 december een workshop voor Turkse en Marokkaanse meiden. Zij ging met hen door middel van dans op zoek naar hun eigen identiteit. Op welke manier kan dans helpen bij het verstevigen van die identiteit en leiden tot een betere integratie?

Eerst even de feiten op een rij:


Alida Dors van stichting BackBone, organiseerde samen met welzijnsorganisatie DOCK de workshop. Dors, zelf van oorsprong Surinaamse, heeft zelf ook te maken gehad met de zoektocht naar identiteit. Hoewel geboren en getogen in Amsterdam merkte zij toch veel van die dubbele cultuur. “Het moeilijke daarvan is dat je op een gegeven moment moet gaan zoeken naar: ‘wie ben ik dan?’. Je bent niet zoals de autochtone Nederlanders, maar ook niet zoals de Surinamers die in Suriname geboren zijn en daar hun leven hebben opgebouwd. Ik keek naar wat ik van beide culturen bij mijzelf vond passen en wat ik daarvan kon gebruiken om me sterk te voelen. Dans was hierbij al heel vlug een bevrijding. In dans kon ik mezelf verliezen en de realiteit even vergeten. Vrij snel ging dat verder.” Dors heeft bijvoorbeeld als commercieel danseres gewerkt, daarbij ging het vooral om imagebuilding. Theater heeft haar weer iets anders meegegeven: “Het gaf me de ruimte om verhalen, prikkels, emoties of gedachtes neer te zetten die in een andere setting niet zo hadden gekund.” Haar zoektocht naar identiteit liep automatisch mee in de ontwikkeling van haar dansstijl.
In onderstaand fragment vertelt ze wat dit onderwerp met haar doet en hoe ze in zo’n workshop te werk gaat.

 

 

Wat je vooral aan het einde van de workshop ziet is dat mensen opbloeien. Dors geeft aan dat het niet meer specifiek om hiphop gaat, dat is dan meer een ingang om iedereen los te maken. Het gaat om een authentieke beweging en dat is het belangrijkst. “Het is een taal die uit hun eigen rugzak komt. Dat betekent dat het van jezelf is en echt is, je kunt je er meer in verliezen. Anders bijvoorbeeld dan dat ik een dansje maak en je de pasjes leert. Nu gaat het ergens over.”
“In dans ben je vrij”
Donna Chittick, van oorsprong uit Sint Maarten, is een van de dansers in de voorstelling ‘Oogst’. Ze ontwikkelde haar dansvaardigheden bij onder andere hiphopbeweging Solid Ground Movement, en kwam zo bij Dors terecht. Door haar deelname in de voorstelling en de reizen die ze maakte naar Senegal en Suriname om kennis te maken met traditionele dans, heeft ze een heldere kijk op hoe dans mensen uit hun schulp doet kruipen.

 

Grafiek-Dans-en-Identiteit

Ik vroeg aan 25 dansers of dansen voor hen invloed heeft gehad op het versterken van hun identiteit. 80% zei hierop ‘Ja’ (20 van de 25). Klik op bovenstaande afbeelding om de grote weergave te bekijken.

 

Waarom is het ontwikkelen van eigen identiteit belangrijk?

In een onderzoeksrapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau ‘Individualisering en sociale integratie’ uit 2004 wordt dat onderwerp al aangehaald. Daarin staat bijvoorbeeld dat: “Individualisering als maatschappelijk proces zichtbaar wordt in de verzelfstandiging van mensen ten opzichte van elkaar. Dat betekent ook dat mensen op steeds meer terreinen van het leven keuzes kunnen maken die relatief los staan van de keuzes van andere mensen, zelfs van wie hun het meest nabij is, maar ook relatief los van eerder of elders gemaakte eigen keuzes.” En: “Het verschil tussen groepen mensen in mogelijkheden om hun leven zelfstandig en vrij de individueel gewenste vorm te geven is een van de belangrijkste mobiliserende krachten in de samenleving geworden.” Zelfontwikkeling is dus heel belangrijk in deze samenleving, die steeds meer individualiseert.
In het fragment werd het al even aangehaald: waarom is het dan belangrijk dat juist allochtone jongeren hun eigen identiteit leren kennen? Dat antwoord is al te vinden bij bijvoorbeeld stichting Vluchtelingenwerk. Hoewel zij vooral te maken hebben met asielzoekers en vluchtelingen, zijn dit ook mensen die uit een andere cultuur komen en moeten integreren in ons land. Halsoverkop vertrekken naar een ander land en daar ineens allerlei zaken moeten regelen in een andere cultuur met andere talen, is niet makkelijk. Daar komt ontzettend veel bij kijken. Zij stellen hierbij dat “maatschappelijke begeleiding er altijd op is gericht mensen zo snel mogelijk zelfstandig en onafhankelijk te maken.” En dus sneller sociaal integreren.

Daarnaast zijn er al tientallen jaren theorieën over wat er gebeurt als je geen identiteit ontwikkelt, en dus niet sociaal integreert in de samenleving. In 1969 introduceerde Travis Hirschi, een van de meest geciteerde wetenschappers binnen de criminologie, de ‘controle theory’. De theorie gaat ervan uit dat door een tekort aan sociale bindingen, criminaliteit wordt veroorzaakt. In een latere theorie uit 1990, waarbij Hirschi samenwerkt met Gottfredson, staat het begrip ‘self control’ centraal. Zij stellen dat een gebrek aan zelfdiscipline de primaire individuele oorzaak vormt voor criminaliteit. Mensen met een lage mate van zelfdiscipline neigen dus eerder naar criminele activiteiten. Nu is het niet vinden van je eigen identiteit natuurlijk niet meteen een excuus om de criminaliteit in te gaan, maar het is dus wel een factor die daarin meespeelt.

Deze grafiek met cijfers van het CBS (gepubliceerd door RTL nieuws) geeft een goede indicatie van hoeveel mensen er met een dubbele identiteit leven in Nederland. In het jaar 2014 is dat aantal zelfs met meer dan 30.000 gegroeid. (Klik op de afbeelding voor een grotere weergave)

 

Schermafbeelding 2015-12-16 om 11.34.42

 

 

Activiteiten stimuleren integratie

Cécile van Maaren zette met haar klasgenoten een project op voor vluchtelingen. Deze mensen komen namelijk ook nieuw in een onbekend land en ervaren een cultuurshock. Ze moeten integreren. Door middel van verschillende activiteiten en lessen bij Cécile op school maken ze kennis met de Nederlandse cultuur. In het volgende fragment vertelt ze wat voor activiteiten dat zijn en op welke manier deze mensen daar wat aan hebben.

 

 

“We geven ze iets mee waar ze wat aan hebben en waar ze verder mee kunnen”, aldus Cécile. Ze voegt daar nog aan toe: “We doen dit zodat ze zichzelf weer op de been kunnen helpen en eigenlijk verder kunnen in ons land, waar ze zijn gestopt in hun eigen land.”

Een goed begin

Deze keer was de workshop van Alida voor vijftien Turkse en Marokkaanse meiden. “Soms sta je er niet bij stil hoe moeilijk het leven is als je niet in een bepaalde context leeft. Als je bijvoorbeeld geen ouders hebt die je steunen, of diep in de schulden zit. En wat dat allemaal met je doet als je 16 jaar bent. Omdat dit thema daar ook mee te maken heeft vond ik dat we workshops moesten aanbieden aan jongeren die in bepaalde randgroep situaties zitten. Ik wil ze een ‘tool’ meegeven.”, aldus Alida Dors.
Toevallig waren dat nu vijftien meiden, maar als het een groep van vijftien jongens was geweest van welke afkomst dan ook, had Dors het ook gedaan. Zij ziet dit zeker als een goed begin en zou graag in het vervolg een langer traject aan gaan. Dit in de vorm van meerdere workshops met wat meer ‘body’. “Vanuit Solid Ground Movement doe ik dit ook al, dit is een talentontwikkelingstraject en die werkt met jongeren uit alle lagen van de maatschappij. Zij blijven langer in het traject, dus heb je twee jaar de tijd om met iemand ergens aan te werken.”