‘Iedereen dacht: Dit is het einde’

VERHAAL VAN CAESAR, EEN 23-JARIGE SYRIËR DIE DRIEMAAL VAN TURKIJE NAAR GRIEKENLAND PROBEERDE TE KOMEN

”Het grootste gevaar bij een boottocht van Turkije naar Griekenland? De smokkelaars. Zonder twijfel. Ze houden je voor de gek met de grootte van de boten, ze pakken al je spullen af en ze dwingen je met kalashnikovs de zee op te gaan. En na de smokkelaars de commando’s.”

Stuurloos dobberen
”Mijn eerste poging ging de mist in doordat de motor er na twee uur varen mee ophield. Waarschijnlijk doordat er water in de motor kwam en we met teveel mensen op zo’n klein bootje zaten. Er kwam veel water in de boot. We deden onze T-shirts uit en legden deze op de bodem om  ze vervolgens buitenboord uit te wringen. Ondertussen belden we naar het Rode Kruis van Griekenland, zodat zij ons op konden halen. Ze vroegen onze locatie, maar die wisten we niet. We dobberden zes uur lang stuurloos in het water. Kinderen zaten op schoot bij hun ouders; ik zat tussen de benen van mijn neef. Toen kwam er een Turks vissersschip langs die ons allemaal heeft opgepikt en terug naar Turkije gebracht.”

”Daar werden we opgepakt en zaten we allemaal een week vast. Bij de vrijlating moesten we een papier ondertekenen waarin we beloofden het nooit meer te doen, maar iedereen ondertekende met een willekeurige naam. Sommige zelfs met de naam van een bekende Arabische artiest; die kennen ze in Turkije toch niet.”

Driehoeksverhouding
”Mijn tweede poging kon ik wagen met het geld van de eerste tocht. Bij het betalen van de reis is er een driehoeksverhouding. ‘The office’, de smokkelaar en jij. Bij ‘the office’ betaal je. Als je in Europa bent, bel je iemand in Turkije die doorgeeft dat je aangekomen bent. Dan kan de smokkelaar bij het geld. Zolang je niet in Europa aankomt, blijft het geld in de kluis en kan je zo vaak een poging wagen als je wilt. Ik wilde mijn geld (1.200 dollar) terug, maar zo bleek het niet te werken.”

Smokkelaars met kalashnikovs
”We verzamelden weer op een plein, waar iedereen ons kon zien. En gezien onze reddingsvesten wist iedereen wat we gingen doen, maar niemand zei er iets van. Vanaf daar vertrokken we met de auto naar een bos, waarvandaan we nog een stuk moesten lopen. Toen we op het strand kwamen was de boot iets groter dan de vorige keer: negen bij twee meter. De eerste boot was zes bij anderhalve meter, terwijl ze een boot van twaalf bij drie meter hadden beloofd. Er waren zo’n zeven smokkelaars, allemaal met een kalashnikov. Zij bleven zelf op het strand. Wij moesten al onze bagage achterlaten. Ik had mijn papieren op mijn buik en een knuffelbeer mee die ik van mijn vrouw had gekregen, als herinnering aan

IMG-20160619-WA0006
Foto die Caesar maakte onderweg

haar.”

‘Dit is het einde’
”Dit keer werden we onderschept door commando’s, volgens mij Duitse. Ze sloopten de motor en staken de boot lek. We waren allemaal erg bang. Ze voeren rondjes om ons heen, waardoor er hoge golfen kwamen. Even dacht ik dat ze ons naar Griekenland zouden brengen, maar ze deden niks. Iedereen dacht dat dit het einde was. Mensen zongen liedjes over vrijheid en we maakten video’s op onze telefoon met afscheidsboodschappen voor onze families. Ik dacht ze nooit meer te zullen zien…”

”We hebben uiteindelijk vijf uur lang in het water gelegen. Vijf uur! Kinderen, vrouwen, iedereen. We wisten dat onze reddingsvesten het acht uur vol zouden houden. We schreeuwden naar de Duitsers, belden iedereen, maar niks hielp. Op dat moment kwam een boot van het Turkse leger om ons op te pikken.”

Dodemanstocht
”Twee dagen later bereikte ik uiteindelijk Lesbos, waar Griekse mensen ons op het land hielpen. Inmiddels zit ik in Nederland en wacht ik tot mijn vrouw over komt vanuit Syrië. Ik wil samen zijn met mijn vrouw, maar wil niet dat zij zo’n dodemanstocht maakt over zee. Dus als het via het IND niet lukt, dan zal ik proberen terug te gaan.”

 

*Caesar is in verband met de privacy een gefingeerde naam.