Het magazine voor vrijwilligers, gehandicapten en professionals

Recente artikelen

Hoe de veldweek mijn kijk op mensen met een beperking heeft veranderd

Hoe de veldweek mijn kijk op mensen met een beperking heeft veranderd

Iedereen heeft een bepaalde kijk op mensen met een beperking. Ik ben altijd al iemand geweest die mensen met een beperking hele bijzondere en inspirerende mensen vindt. Een van mijn beste vriendinnen heeft een beperking, maar eigenlijk merk je bijna niks aan haar. Tijdens mijn […]

Van nachtmerrie tot paardendroom

Van nachtmerrie tot paardendroom

Estée (19) overleefde haar eigen geboorte maar net. Ze leeft nog elke dag met de gevolgen. Maar ze liet het er niet bij zitten en ontwikkelde zich tot paardrijdster op topniveau. Hoe is het voor een moeder om je kind bijna te verliezen en uiteindelijk […]

“Ik kijk altijd naar mogelijkheden, niet naar beperkingen”

“Ik kijk altijd naar mogelijkheden, niet naar beperkingen”

“Ik heb een neefje van 18 met een beperking. Van jongs af aan heb ik al een hele bijzondere band met hem. Op een gegeven moment begon ik na de denken over mijn toekomstige baan en begon ik mij af te vragen of ik niet iets wilde gaan doen in de gehandicaptenzorg. Ik besloot dat ik hier niet mijn baan van wilde maken, maar ik wist nog niet wat ik er wel mee wilde doen.”

Patrick Nomden denkt diep na. “Pinkpop, het Nederlands Elftal, Barcelona, Griekenland. Ook Fun Pop was heel bijzonder. Dit is een festival speciaal gericht op jongeren met een verstandelijke beperking.” Wat begon met uitstapjes in Nederland, breidde zich al snel uit naar het buitenland. “Het mooiste aan dit vrijwilligerswerk is dat je ervoor kunt zorgen dat de reizigers de vakantie van hun leven hebben.”

Patrick is 21 jaar oud en kwam een paar jaar geleden in aanraking met Stichting Wielewaal. Deze stichting maakt het voor mensen met een beperking mogelijk om op vakantie te gaan of om leuke uitstapjes te maken. “Zie het als een soort reisbureau voor mensen met een beperking.” Het bleek voor Patrick precies wat hij wilde doen.

“Ik zou op mijn werk nooit iemand toevoegen op Facebook, hier wel”

Eén keer per jaar wordt er een brochure uitgebracht. Zowel de vrijwilligers als de deelnemers kunnen dan kiezen waar ze heen willen. Zo ontstaan de groepen. In elke groep heb je een reisleider, een assistent-reisleider en een verpleegkundige. “Ik ging altijd mee als vrijwilliger, maar nu ik ben afgestudeerd mag ik ook mee als verpleegkundige.”

Aan het begin kende Patrick natuurlijk nog niemand, maar onderhand heeft hij steeds meer mensen leren kennen. Begeleiders en vakantiegangers trekken een week lang dan ook veel met elkaar op. “Zowel de deelnemers als de begeleiders schrijven zich in op evenementen waarin ze geïnteresseerd zijn. Dit zorgt ervoor dat je dezelfde mensen vaker tegenkomt. Tijdens een uitje wordt elke deelnemer gekoppeld aan een begeleider, zo heb je echt één op één contact. Op deze manier leer je steeds meer mensen kennen. In de jaren dat ik actief ben bij Stichting Wielewaal zijn er twee jongens hele goede vrienden van mij geworden. Eén van die jongens spreek ik echt wekelijks.”

“Ik heb zulke mooie momenten meegemaakt”

“Ik ben natuurlijk wel verantwoordelijk voor die twee, maar dit is niet te vergelijken met mijn werk als verpleegkundige in het Radboudziekenhuis.” Zijn verpleegkundige vaardigheden kan hij natuurlijk wel inzetten, maar op andere vlakken is het vrijwilligerswerk bij Wielewaal compleet anders. “Ik zou daar nooit iemand toevoegen op Facebook, maar dat doe ik bij Stichting Wielewaal wel.” De mensen waarmee Patrick op pad gaat hebben allemaal een lichamelijke beperking. “Omdat zij verstandelijk nog helemaal goed zijn kun je goed met ze communiceren. Dat zorgt er ook voor dat je erg snel een band schept.”

Eén van die goede vrienden is Mark. Ze hebben elkaar ontmoet op Pinkpop. Dit was een van de eerste keren dat Patrick mee ging met een écht evenement. “Mark heeft natuurlijk een beperking, maar hij vindt het erg vervelend dat hij altijd in een hokje geduwd wordt. Bij Pinkpop heb je een rolstoelpodium, maar hij wilde absoluut niet op dat podium. Toen ben ik samen met hem door het publiek heen helemaal naar voren gelopen en zijn we daar lekker tussen de mensen gaan staan. Hij heeft een speciale rolstoel die omhoog kan, dus hij kon hij het podium heel goed zien.”

“Hij baalde ervan dat hij gestraft moest worden omdat hij het stadion in wilde”

Van alle mooie herinneringen is één moment hem toch het meest bijgebleven. Maarten is de andere goede vriend die Patrick heeft overgehouden aan zijn werkzaamheden bij Wielewaal. “Maarten wilde altijd al naar Camp Nou, het stadion van Barcelona. We zijn daar met zijn drieën heen gegaan. Dat was echt de dag van zijn leven. Toen we daar kwamen gingen we eerst het museum in. Dat is allemaal hartstikke mooi, maar je wilt natuurlijk het stadion in. Hij had zich er natuurlijk helemaal op verheugd en allemaal foto’s bekeken, maar toen we daar kwamen zagen we een enorm hoge trap om het stadion in te komen.”

“Ik kijk altijd naar mogelijkheden en niet naar beperkingen, want de mogelijkheden zijn er altijd en anders kun je ze altijd creëren. Toen we die trap zagen baalde hij heel erg. Ik dacht: ‘oké, hoe gaan we dit doen?’. Ik heb toen een groepje Spanjaarden bij elkaar gehaald. Uiteindelijk hebben we hem uit zijn rolstoel de trap opgetild en hem op een rood stadionstoeltje gezet.

Omdat Maarten geen rompbalans heeft, hield Patrick hem voor zich. “Hij was zo intens aan het genieten. Dat was een heel bijzonder moment.” Uiteindelijk werd Maarten met behulp van de Spanjaarden weer naar beneden gebracht. Zonder kleerscheuren kwam hij er helaas niet helemaal vanaf. Tijdens het verplaatsen verschoof er een wervel. In Barcelona had hij er nog nauwelijks last van, maar thuis merkte hij pas hoe erg het was. “Maarten zei later tegen mij dat hij ervan baalde dat hij een soort van ‘gestraft’ moest worden omdat hij het stadion in wilde. Dat vond hij erg jammer, maar hij had het er zonder twijfel voor over.”

“Ik kijk altijd naar mogelijkheden, niet naar beperkingen”

“Eén van mijn vrienden werkt ook in de zorg, maar de rest is allemaal de economische kant opgegaan. Eigenlijk zouden zij gewoon een keer mee moeten gaan op vakantie, want dan besef je pas hoe leuk en bijzonder het is om mee op reis te gaan. Na één reis is je kijk op jongeren met een beperking direct anders.”

“Ik denk dat het vrijwilligerswerk mijn kijk op mijn neefje, waar het voor mij allemaal begon, in zekere zin wel heeft veranderd. Ik behandel mensen met een beperking (als het kan) hetzelfde als jij en ik, maar ik ben wel bewuster geworden van het feit dat het niet normaal is om zomaar op vakantie te kunnen en leuke dingen te doen. Je realiseert je heel goed hoe moeilijk het is voor iemand met een beperking om dat te regelen.”

“Ik voelde me lichtelijk achtergesteld”

“Ik voelde me lichtelijk achtergesteld”

Thomas Hofmeester is 21 jaar oud en heeft een niet aangeboren meervoudig lichamelijke beperking. Hij is 2,5 jaar oud als hij een hersenontsteking krijgt. Deze hersenontsteking heeft ervoor gezorgd dat hij nu lijdt aan een acute vorm van ms, ADEM. Dit betekent dat hij last […]

De Molenkamp

De Molenkamp

Frion is een werk- en leeromgeving voor mensen met een verstandelijke beperking, voor jong en oud. Frion betekent: Fris en ondernemend. De mensen die werken bij Frion zijn speciaal opgeleid om goede zorg en ondersteuning te bieden aan mensen met een lichte, matige of ernstige […]

Sporten in een rolstoel

Sporten in een rolstoel

In een horde rijden de studenten van de Katholieke Pabo in Zwolle in een rolstoel van de ene basket naar de andere basket achter de bal aan. Ze spelen rolstoelbasketbal. De studenten lachen en schreeuwen om de bal. Ook de rest van de klas op de banken schreeuwt enthousiast mee. Ze hebben er kennelijk ontzettend veel plezier in. Soms valt iemand achterover en dan barst iedereen in lachen uit. Twee studenten vechten in een rolstoel voor de basketbal die vlak bij de muur ligt. Ze botsen met de rolstoel tegen elkaar waarna de bal tegen de knie van Luuk Wissema stuitert. Luuk vraagt aan een van de studenten: “Gaat het?” “Ja”, antwoordt de studente. “Met jou ook?” “Ja hoor. Ik voel er namelijk niks van”, zegt Luuk lachend.

Luuk Wissema

Luuk is de oprichter van Projectgroep Lucky Wheels. Met de projectgroep geeft Luuk iets terug aan de maatschappij die betaalt voor Luuks inkomen. Sinds 1991 doet hij dit met erg veel plezier. Hij bezoekt met de projectgroep verschillende instellingen zoals scholen in het basis- en voortgezet onderwijs, jeugdinrichtingen, verenigingen, bedrijven en overheidsinstanties. Luuk vertelt dan zijn verhaal: van hoe trots hij was op zijn baan tot het moment dat hij te horen kreeg dat hij nooit meer zou kunnen lopen en in een rolstoel terecht kwam tot hoe hij zijn nieuwe leven heeft opgepakt. Dit verhaal is erg inspirerend. Dat blijkt ook uit reacties die hij ontvangt van kinderen en volwassenen. ‘Bedankt voor het leven’ is een van de reacties die Luuk heeft ontvangen in de afgelopen 27 jaar.

Het doel van het bezoek van Projectgroep Lucky Wheels is in het kernwoord ‘Respect’ te omvatten. Respect voor jezelf en respect voor een ander. Je bent wie je bent en je mag wezen wie je bent. Dit gaat niet alleen om beperkingen. Maar ook om geloof, huidskleur, geslacht en geaardheid. Iedereen is namelijk anders. Daarnaast wil de projectgroep laten zien dat sporten voor iedereen is, ondanks dat je een beperking hebt of dat je anders bent. “Door het sporten heb ik het gevoel gekregen dat ik er weer bij hoor. Daarom heb ik dit project opgezet”, zegt Luuk.

26 februari 1985

De inhoud van zo’n bezoek verschilt erg per doelgroep en hoeveel tijd Luuk ter beschikking krijgt. In een gevangenis zal hij voornamelijk het zware gedeelte van zijn verhaal vertellen, terwijl hij op basisscholen zijn verhaal in een mildere vorm vertelt. Het zal in ieder geval gaan over hoe Luuk in een rolstoel is gekomen. Dit gebeurt ook op de Katholieke Pabo. “Ik weet het nog zo goed”, zegt Luuk. “Ik was 28 jaar oud.” Hij werkte als duiker bij een bergingsmaatschappij. “Om mensen terug te brengen bij families was het dankbaarste werk”, zegt hij. Hij was voor zijn werk in Brazilië en hij wou graag de eerste verjaardag van zijn zoontje bijwonen in Nederland. Deze eerste verjaardag was op 26 februari 1985. Hij mocht van zijn baas terug naar huis. In Brazilië was het 40 graden Celsius en in Nederland -13 graden Celsius. Dit is zo’n verschil in warmte dat Luuk hier ziek van werd. Na een paar dagen was hij nog steeds ziek, ondanks de paracetamol. Hij ging naar de dokter. Op de verjaardag van zijn zoontje was hij in het ziekenhuis voor onderzoek.

In het ziekenhuis voerden ze een ruggenmergpunctie uit. Een paar uur na de ingreep had Luuk nog steeds geen gevoel in zijn benen. Het bleek dat bij het insteken van die naald de zenuwbanen zijn doorgeprikt en dat ze daardoor niet meer werken. Nadat Luuk uit narcose ontwaakte van een hersteloperatie, kreeg hij te horen dat het mis is gegaan en dat hij nooit meer zou kunnen lopen. Een lage dwarslaesie.

Luuk werd depressief. Hij zag zijn waarde niet meer in voor de mensen om zich heen. Tijdens een nacht om drie uur kwam de verpleegster binnen en ze vertelde hem over de rotdienst die ze had gehad. Ze vertelde over haar vader die ook gehandicapt was, maar de belangrijkste persoon was in haar leven. Ze zei dat ook Luuk belangrijke personen in zijn leven heeft die hem nodig hebben. Even later stond ze op en ze liep weg. Nog voordat ze de kamer verliet, zei ze: “Als je de moed hebt om zelfmoord te plegen, heb je ook de moed om te leven.”

Al snel belde Luuk met zijn vrouw en diezelfde middag kwam ze langs. Dankzij zijn vrouw, zoontje en de verpleegster wist Luuk zeker dat hij door moest gaan. Hij besloot om door te zetten met het leven, en vanaf dat moment ging het steeds beter. Hij voelde zich een stuk waardevoller.

Vertrouwen

Luuk wil de studenten laten ervaren hoe het is om blind of slechtziend te zijn. Nu komt de hulp van Bert goed van pas. Bert is al sinds zes jaar een goede vriend van Luuk en hij gaat soms mee met de projectgroep om te helpen. Hij legt ergens in de gymzaal een kruisje neer gemaakt van twee lintjes. De studenten die aan de andere kant van de gymzaal staan moeten de afstand inschatten naar het kruisje. Dan moeten ze met een blinddoek op deze afstand lopen en proberen zo dicht mogelijk in de buurt van het kruisje te komen. Als ze denken dat ze er zijn moeten ze stil blijven staan. En wanneer iedereen stilstaat geeft Luuk aan dat ze hun blinddoek af mogen doen. De studenten moeten hard lachen als ze zien waar ze staan in de zaal, want sommigen staan niet eens in de buurt van het kruisje. Al lachend geven ze toe dat het best moeilijk is om de afstand in te schatten.

Geblinddoekt lopen

Even later moeten de studenten een voor een geblinddoekt rennen naar de andere kant van de zaal. Deze oefening is volledig gebaseerd op het vertrouwen op een ander. Ze moeten namelijk vertrouwen op Bert die op tijd stop zegt zodat ze niet tegen de muur rennen. Luuk zegt dat je het zelfvertrouwen van de studenten en hoe zij vertrouwen op Bert kunt zien aan hoe ze rennen. Hoe natuurlijker ze rennen, hoe meer vertrouwen er is. En dat vertrouwen moet je ook hebben als docent zijnde. Ze zitten namelijk op de Pabo. De docenten in spé moeten zelfvertrouwen hebben en ook vertrouwen in de leerlingen die zij voor zich krijgen.

Na deze oefeningen wordt de gymzaal door de helft van de klas omgebouwd tot een parcours. Banken worden op de helft van de zaal geplaatst, touwen worden tevoorschijn getoverd en de studenten tillen andere attributen van de gymzaal uit de berging. De andere helft van de klas staat buiten de zaal te wachten om daarna geblinddoekt het parcours af te leggen met behulp van zorgvuldige instructies van hun medestudenten die het klaar hebben gezet.

“Dit is zo eng!”, roept een student wanneer ze via een bank schuin omhoog een kast op loopt. Nadat het parcours is doorlopen, praten de studenten na over hoe zij het parcours hebben ervaren. “Vertrouwen was er wel en jij legde het erg goed uit. Maar toch ga je de blindegeleidestok en je voeten gebruiken, want je wilt wel proberen te voelen wat er eigenlijk voor je staat. En je hebt geen idee waar je bent!”, klinkt het enthousiast. Nadat deze ronde voorbij is, wisselen de studenten van beurt. De ene helft die net geblinddoekt heeft gelopen, zetten nu het parcours klaar voor de andere helft die nu buiten de zaal wacht. Ook deze oefening is erg gebaseerd op het vertrouwen op een ander.

Een nieuw leven

Luuk ging na het ziekenhuis naar een revalidatiecentrum. Normaal gesproken leren mensen met bijvoorbeeld een gebroken been weer opnieuw lopen met dat been, maar dit was niet zo in Luuks geval. Hij leerde de dagelijkse dingen doen vanuit zijn rolstoel: rolstoel rijden, aan- en uitkleden, zelfstandig naar de wc gaan, douchen en ook huishoudelijke taken. Dit ging hem eigenlijk wel erg goed af. Het was moeilijk, maar hij was erg gemotiveerd.

Van zijn therapeut moest hij gaan sporten, maar dit wilde Luuk niet. Na een week besloot Luuk noodgedwongen om te gaan zwemmen. Hij bleef langzaam maar zeker steeds langer in het zwembad liggen. Op een dag kon hij zichzelf vanuit het water op de rand drukken met zijn armen. Hij probeerde daarna om vanuit het water in zijn rolstoel te komen naast de rand. En dit heeft hij misschien een stuk of dertig keer achter elkaar gedaan. Diezelfde avond ging hij voor het eerst zelfstandig naar bed en de volgende dag zelfstandig naar de douche en de wc. Elke keer kreeg Luuk een erg goed gevoel, een gevoel van overwinning.

Toen Luuk eindelijk weer thuiskwam in zijn nieuwe aangepaste woning werd hij lid van een zwemclub en hij bleef zwemmen. Na een tijdje trainen vroeg zijn trainer of hij zin had om mee te doen met aantal zwemwedstrijden. Luuk vond dit prima en hij werd ingeschreven voor zeven afstanden. Hij vond dit een beetje veel, maar tot zijn verbazing zat hij bij de eerste drie van alle afstanden. De bondscoach van de Nederlandse zwemselectie kwam naar hem toe en vroeg of hij het leuk zou vinden om in de selectie te komen. Luuk zei natuurlijk ja. Hij ging steeds meer trainen en na een tijdje mocht hij weer meedoen met een wedstrijd. Luuk werd Nederlands Kampioen op twee afstanden. Hierdoor kreeg hij steeds meer eigenwaarde terug. Hij ging steeds meer kijken naar wat hij kan en niet naar wat hij niet kan. ‘Als ik goed kan zwemmen, dan kan ik ook vast ook veel meer’, dacht Luuk.

Luuk ging op een gegeven moment zwemles geven bij een reddingsbrigade en hij werd instructeur bij een duikclub. Maar hij is nog veel meer gaan doen dan zwemmen. Hij is een paar keer gaan parachutespringen. Luuk is ook de eerste in Europa met een dwarslaesie die motor kan rijden. Hij heeft zeven jaar lang een boot gebouwd. Toen de boot eindelijk het water in ging, zei zijn vrouw: “Hey Luuk, ik ben bang voor water”. Dus hij verkocht zijn boot weer.

Luuk is ook gaan rolstoelbasketballen in het nationale team. Blijkbaar was Luuk erg goed met dit team. Ze zijn namelijk een keer tweede geworden op de wereldkampioenschappen. En rolstoelbasketbal is Luuk bijgebleven tot de dag van vandaag. Hierdoor is dit nu ook een onderdeel van de bezoeken die hij maakt met Projectgroep Lucky Wheels.

Rolstoelen

Na een korte pauze worden de rolstoelen erbij gehaald. De studenten van de Pabo gaan een aantal oefeningen doen. Eerst wordt er vrolijk en enthousiast met de rolstoelen gereden door de gymzaal. Daarna gaat Luuk uitleggen wat de bedoeling is. De studenten gaan een van de belangrijkste dingen van het rolstoel rijden oefenen, namelijk randjes opkomen. Ze moeten hun voorwielen een beetje in de lucht houden, zodat die op de mat voor ze terecht komen. Daarna moeten ze de mat oprijden. Nadat iedereen is geweest, is het tijd om in tweetallen een soort van treintje te vormen. Een student houdt de rolstoel van de andere student vast die ervoor zorgt dat ze vooruitgaan. Dit moet twee rondjes en halverwege moeten ze wisselen van plek. Dit gaat een race worden met een ander tweetal. Het tweetal dat het eerst de twee rondjes heeft gereden door de zaal heeft het wedstrijdje gewonnen.

De volgende oefening is al wat lastiger. Drie groepen van vier studenten zitten klaar voor een mat dat horizontaal voor ze ligt. Ze moeten nu samen al rijdend in rolstoelen ervoor zorgen dat de mat naar de andere kant van de zaal wordt gebracht, zonder dat de mat valt. Ook moet de mat weer horizontaal liggen. Dit vergt dus erg veel overleg en teamwork. De studenten bedenken slimme manieren om deze taak te voltooien. Zo is er een viertal waarbij elke student een hoek van de mat op zich neemt. De voorste twee studenten leggen de hoeken op de rugleuning van de rolstoel terwijl de achterste twee de mat op hun schoot leggen. Zo hebben zij hun handen vrij om hun rolstoel te laten rijden. Een grote uitdaging was deze oefening dus.

Rolstoelbasketbal

Eindelijk komen de basketballen uit de berging: het is tijd voor rolstoelbasketbal! De eerste oefening is erg basic, namelijk de bal in tweetallen naar elkaar gooien om uiteindelijk de bal in de basket te gooien. Daarna volgt een oefening, wederom in tweetallen, die al wat moeilijker is. Het tweetal moet de basketbal in de lucht houden tussen hen in, maar beide personen moeten een hand op de bal houden. Daarnaast moeten ze ook vooruit rijden met hun andere hand. Veel studenten lijken het moeilijk te vinden, maar al snel hebben ze het door.

Nu de studenten een beetje hebben ervaren hoe het is om in een rolstoel te basketballen, is het tijd voor een wedstrijdje rolstoelbasketbal. Het zal vijf tegen vijf worden. Het is een match waarbij veel enthousiasme is dat gepaard gaat met veel gejuich en gelach vanaf de banken. Soms valt iemand met de rolstoel achterover. Hier en daar wisselen studenten met mensen op de bank, zodat zij ook mee kunnen doen. Luuk kijkt met plezier naar de wedstrijd. Rolstoelbasketbal is een groot onderdeel van zijn leven geworden en hij kan het niet voorstellen hoe zijn leven zou zijn als hij nooit rolstoelbasketbal heeft gedaan.

Respect

Na ongeveer een kwartier rolstoelbasketbal neemt Luuk weer het woord. Het is tijd om de dag af te sluiten. Luuk legt nog even het doel uit van de dag: laten zien dat sporten voor iedereen is ongeacht of je een beperking hebt of dat je anders bent. Uiteindelijk is iedereen een klein beetje anders. “Iedereen is anders. Maar een beetje anders is toch ook weer normaal” staat dan ook op de laatste dia die Luuk laat zien aan de klas van de Katholieke Pabo in Zwolle. Daarnaast gaat Projectgroep Lucky Wheels voornamelijk om respect. Respect voor jezelf en respect voor een ander. Behandel een ander zoals jij ook behandeld wil worden.

Een groot deel van de studenten komen nog langs Luuk om hem een hand te geven en om hem te bedanken voor de leerzame dag. Ze willen graag een visitekaartje hebben en Luuk deelt deze ook met plezier uit. Zo kunnen de studenten op de scholen waar ze stage lopen en hun toekomstige werkplekken voorstellen om de projectgroep naar hun school te halen. De studenten applaudisseren luid nadat Luuk zijn laatste zinnen tegen de klas zegt: “Jullie zijn de docenten van de toekomst. Ik hoop dat jullie het verschil maken als jullie zulke kinderen in de klas krijgen.”

Lees het volledige verhaal over Luuk Wissema en Lucky Wheels in ons tijdschrift! Als je niet kunt wachten op het tijdschrift, kun je ook deze link volgen!

 

Tekst en foto’s door Kylian Veening

Verschillend werk, verschillende mensen

Verschillend werk, verschillende mensen

Maandagochtend, negen uur. De sfeer zit er al goed in bij Kleurkracht in Emmeloord. Terwijl de cliënten langzaam binnendruppelen in hun dikke jassen en handschoenen, praten de al aanwezige mensen met een kopje koffie of bakje thee vrolijk over wat ze hebben gedaan van het […]

Geen salaris bij dagbesteding voor beperkte mensen

Geen salaris bij dagbesteding voor beperkte mensen

Voor iedereen is het normaal om een salaris te krijgen als je werkzaamheden verricht voor een bedrijf waar je in dienst bent. Dit is niet het geval voor de cliënten die werken bij Kleurkracht. Deze mensen met een verstandelijke beperking maken kaarsen, zeep en thee […]

Unieke dagbesteding in Flevoland

Unieke dagbesteding in Flevoland

“Van mij ben jij van harte welkom, hoor!”, zegt een cliënt van Kleurkracht in Emmeloord vol enthousiasme. Na kennismaking met deze geweldige medewerker gaat hij mij rondleiden in de winkel. Kleurkracht is een cadeauwinkel, printshop en theeproducent. Maar niet zomaar een cadeauwinkel. Hier werken namelijk mensen met een verstandelijke beperking of psychische hulpvraag aan producten zoals kaarsen, zepen en thee met ondersteuning van Triade. Deze producten worden verkocht in de winkel en bedrijven kunnen ook bestellingen plaatsen.

Kleurkracht is een van de vele locaties van de zorgorganisatie Triade in Flevoland. Deze locatie is een dagbesteding voor mensen met een verstandelijke beperking en zij geven dit vorm via een leerwerkbedrijf. Het werk dat hier gedaan wordt is een middel om mensen te laten functioneren, te laten ontwikkelen en om ze te laten welzijn. De cliënten werken samen met de begeleiders aan producten die in de winkel van Kleurkracht verkocht worden. Kleurkracht is hiermee een unieke locatie binnen Triade, want dit is de enige locatie die een winkel heeft. Daarnaast zijn er wel verschillende verkooppunten voor de producten. De dagbesteding heeft een voor Triade unieke mix van zorg aan de ene kant en ondernemerschap aan de andere kant. Die zorgkant is de ondersteuning die de cliënt krijgt bij Kleurkracht.

Bij Kleurkracht werken ongeveer tien professionele begeleiders die de cliënten en werkzaamheden ondersteunen. Daarnaast zijn er nog vrijwilligers die helpen bij de ondersteuning waar de begeleiders niet aan toe komen. Een paar begeleiders van Kleurkracht geven aan dat ze het leuk vinden dat de cliënten veel zelfstandigheid hebben terwijl ze zelf ook meehelpen aan de werkzaamheden en dat de cliënten niet werken voor niks. Wat deze begeleiders leuk vonden om te leren en ontdekken is dat bij Kleurkracht per cliënt wordt gekeken wat ze qua zorg nodig hebben. Elke cliënt heeft namelijk een andere hulpvraag dan de ander. Daarnaast worden de cliënten ook erg nauw betrokken bij wat er wordt gedaan bij Kleurkracht door middel van bijvoorbeeld de cliëntenraad.

Missie

Wat ze bij Kleurkracht belangrijk vinden is dat de mensen hier serieus genomen worden. De cliënten worden dus in hun waarde gelaten. Wat je kunt, doe je. En wat je niet kan, doet een ander die het wel kan. Daarnaast werkt elke cliënt op zijn of haar eigen tempo. Het is helemaal prima als je niet zo snel wilt of kunt werken. Je wordt daarvoor niet op je vingers getikt. Je bent wie je bent en zo is het. Je mag er gewoon zijn en dat doet ertoe.

Er zijn bij Kleurkrachtveel plekken voor de schermen, maar ook achter de schermen waar de cliënten zich veilig kunnen voelen en ook iets kunnen bijdragen aan de maatschappij. Kleurkracht wil heel graag dat deze doelgroep gezien wordt als waardevol en dat ze iets kunnen betekenen voor een ander. Daarnaast wil Kleurkracht dat minimaal 70% van het assortiment moet bestaan uit producten waar de cliënten aan hebben gewerkt. De andere 30% wordt ingekocht om de winkel aantrekkelijk te maken. De producten die ze inkopen moeten wel passen bij de producten die bij Kleurkracht worden gemaakt, zoals cadeautjes of huisdecoratie.

Ontstaan

Op 1 juli 2013 is Kleurkracht begonnen op de locatie waar ze nu zitten, namelijk in de Flevomeer Bibliotheek in Emmeloord. De bibliotheek was toen bezig met een verbouwing en alles kwam toen perfect samen om Kleurkracht in de bibliotheek te huisvesten. Drie locaties van Triade in Emmeloord zijn toen samengevoegd om Kleurkracht hier te vormen. Het gaat om ‘De Winkel’ aan de Europalaan, ‘Triaprint’ boven de toenmalige C1000 in de Europalaan en het atelier ‘Ietje Fietje’ direct naast de bibliotheek.

 

De cliënten doen dus belangrijk werk voor Kleurkracht, maar krijgen ze ook betaald? Lees het hier!

Meer weten wat de cliënten van Kleurkracht nou precies doen? Dat kan hier!

Gehandicapt volgens het woordenboek

Gehandicapt volgens het woordenboek

Wij van Capabel schrijven over de gehandicaptenzorg. Handicap of gehandicapt is een breed begrip en iedereen kan deze begrippen anders invullen. Ben je gehandicapt als je in een rolstoel zit? Of ben je met een bril ook al gehandicapt? Wij pakken het woordenboek erbij en […]