Vrouwen kiezen er niet vrijwillig voor om parttime te werken, de maatschappij verwacht dat van ze

Dikke kans dat je moeder, nicht en beste vriendin iets met elkaar gemeen hebben: toen ze een kindje kregen, gingen ze allemaal minder werken. Want daar kiezen vrouwen massaal voor in Nederland: lekker thuis met de baby terwijl hun partner fulltime aan de bak is. Op zich niks geks aan, denk je misschien, ruim 74% van de Nederlandse vrouwen werkt namelijk in deeltijd. Dat gebeurt overal om ons heen. Maar als je dat aantal vergelijkt met het Europees gemiddelde is er toch iets opvallends aan de hand: in Europa werkt namelijk gemiddeld maar 31% van de vrouwen parttime. Nederland steekt dus met kop en schouders boven de meute uit, en we noemen onszelf trots kampioen deeltijdwerken. Maar eh, moeten we daar nou wel zo trots op zijn?

Geen keuze
Het antwoord op die vraag is simpel: nee. Dat is niet iets om trots op te zijn. De reden dat zoveel Nederlandse vrouwen parttime werken, is namelijk dat we in ons land normen en waarden in stand houden die ervoor zorgen dat vrouwen min of meer gedwongen worden om in deeltijd te werken. Soms hebben vrouwen dat zelf niet eens door, want door de dure kinderopvang en het korte partnerverlof is het praktischer dat zij minder gaat werken. En de algemene opvatting in Nederland is ook dat vrouwen het beste thuis kunnen blijven met de kids terwijl mannen rustig na een paar dagen weer op de werkvloer verschijnen. Tel al die gegevens bij elkaar op en je kan je wel voorstellen waarom we het zo doodgewoon vinden dat de vrouw minder gaat werken.

Mama zorgt, papa werkt
Dat we deze traditionele rolverdeling als normaal beschouwen, blijkt ook wel uit het feit dat moeders vaak als eerste worden gebeld als hun kind ziek is op de kinderopvang, en dat het telefoonnummer van ma standaard genoteerd wordt bij het consultatiebureau. En papa? Die weet niet hoe de juf of meester van zijn kind heet en heeft ook geen idee op welke dag de kinderen naar zwemles gaan. Dat komt omdat het zijn taak is om brood op de plank te brengen, en haar taak om te zorgen. In deze productie leggen drie experts uit welke sociale ongeschreven regels ervoor zorgen dat we deze norm in stand houden, en welke maatschappelijke aspecten het ons knap lastig maken om deze waarden te doorbreken. Ook vertellen zeven moeders waarom zij het aantal uur werken dat ze werken. Bijvoorbeeld Stephanie, zij werkt fulltime terwijl haar partner huisvader is en de zorg voor hun kinderen op zich neemt. Lotte doet het anders: zij is altijd fulltime blijven werken, net als haar partner. Maar ondanks dat ze flink wat uren spenderen op de werkvloer, vinden ze wel dat ze er genoeg voor hun kinderen zijn. Moeder Stijnie gooide het over een ander boeg: haar partner verdient met zijn voltijdbaan toch al genoeg, dus kon zij prima wat uren inleveren zodat ze veel tijd heeft met de kinderen.

Benieuwd hoe we deze norm zelf in stand houden en wat voor invloed dat heeft op vrouwenemancipatie? Hier lees je het hele verhaal over waarom parttime werken als vrouw absoluut geen vrije keuze is.

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply